Ik schreef een brief aan Virusvaria

Een site van coronasceptici, waar ik veel onder vuur wordt genomen.

Virusvaria.nl is een hobbysite waar veel mensen met twijfels over coronavaccins en de corona-aanpak in het algemeen samenkomen. Nadat ik me mengde in een discussie (hier de context), schreef ik deze reactie:

$$

Dag heren,

Terug van vakantie las ik jullie reacties. En het moet me van het hart: jullie opstelling in dit onderwerp blijft iets waar ik absoluut niet bij kan.

Het onderliggende gevoel denk ik wel te begrijpen. Wat een ongenoegen en frustratie spreekt er uit jullie reacties. De een is weggebonjourd bij zijn ziekenhuis, de ander voelt zich uitgelachen, de volgende is nog altijd woedend over de coronamaatregelen, Anton lijkt verbitterd dat ik in zo’n ‘luxe kantooromgeving’ werk.

Mag allemaal, natuurlijk. Maar dat het vervolgens leidt tot een kritiekloze omarming van de volledige coronasceptische bingokaart, verbaast me oprecht.

Even een paar terugkerende thema’s:

“Er was geen corona, alleen PCR-testuitslagen, en die zijn hiervoor niet bedoeld” (Cees Mul)

Daarin zit een kern van waarheid: een PCR-test is inderdaad pas nuttig als je hem toepast om een vermoede infectie te bevestigen. Anders zou een klein percentage vals-positieven kunnen uitvergroten tot een stevig signaal van niet echt bestaande ‘patiënten’.

Wat Mul echter vergeet: precies om die reden ging de GGD er destijds toe over om de PCR-test alleen toe te passen op mensen die al covidachtige symptomen hadden. Een voorselectie, om eventuele vals-positieven onder controle te houden.

Niet dat dat erg nodig was. Al snel werd duidelijk werd dat de PCR-test een zeer hoge specificiteit heeft. Als hij positief uitslaat, is dat extreem betrouwbaar en kun je ervan op aan dat het echt om sars-cov-2 gaat – de test kijkt immers naar de genetische vingerafdruk van dat virus. En dat het om zeker tienduizenden virusdeeltjes gaat: bij een lagere virustelling had de test een afkappunt.

En, zoals hoogleraar medische microbiologie Bert Niesters (UMCG) me eens mooi zei: ‘Die deeltjes komen niet zomaar aanwaaien.’ Ze ontstaan natuurlijk gewoon ter plekke, in je keel of neus.

Nog een bewijsstuk dat ik overtuigend vind: het aantal positieven in de teststraat bleek een goede voorspeller van het aantal ziekenhuisopnames twee weken later.

“Die Keulemans is een vuile prikpropagandist.”

De geijkte reflex. Als ik inga tegen desinformatie, komt dat vast omdat ik vóór vaccins ben, of zelfs ‘omdat de overheid een belangrijke adverteerder is’, nietwaar?

Maar dat is niet zo. Ik ben gewoon neutraal. Kan mij het nou schelen wat iedereen doet of prikt of niet: ik ben de vaccinatiearts niet. Ik zit niet in een kamp, behalve dat ik als journalist altijd aan de kant sta van de gewone, alledaagse abonnee, die probeert te begrijpen wat er gebeurt in de wereld. Níét aan de kant van ‘de overheid’ of ‘de industrie’: we zijn volstrekt onafhankelijk, wat vastligt in ons redactiestatuut, ons spelregelboek.

Wat ikzelf precies vind, doet er dan ook niet zoveel toe. Ik probeer zo eerlijk mogelijk weer te geven wat ik lees in de vakliteratuur, en hoor van de relevantste experts. En nee, ik ben geen ‘wetenschapper’, net zoals een sportjournalist zelf geen topsporter is. Alweer zo’n merkwaardig misverstand.

Intussen leven we (gelukkig) in een land waar vaccinatie vrije keuze is. Gewoon, omdat dat nu eenmaal is wat we democratisch met elkaar hebben afgesproken. En al jaren vóór corona sprak ik experts die erop wezen dat de overheid daarom niet vóór of tegen vaccins kan pleiten.

Zoals hoogleraar Hedwig te Molder zei, in een van mijn stukken:

‘Je moet niet aan de ene kant zeggen: ouders mogen zelf kiezen, zoals het officiële beleid is, en er meteen bij zeggen: maar als je tegen kiest, is dat irrationeel en volg je teveel je emoties.’

Dat is me zeer bijgebleven en heb ik daarna vele malen herhaald. Zo haalde ik de kritiek van stal toen Hugo de Jonge, overigens tegen het advies van het OMT in, tóch de morele chantagekaart speelde: ‘Het is de schuld van de ongevaccineerden dat we nog in lockdown zitten.’

Citaat van hoogleraar gezondheidscommunicatie Julia de Weert, in een van mijn stukken hierover:

‘Je wilt de mensen meekrijgen. En dan werkt het averechts om te zeggen dat wie zich niet laat vaccineren in feite egoïstisch is. Zo bereik je alleen dat mensen meer in de weerstand gaan. Een gemiste kans.’ Bovendien zijn er talloze redenen waarom mensen zich niet laten vaccineren, benadrukt Van Weert. ‘De Jonge scheert iedereen nu over één kam.’

“Vaccineren is niets anders dan een gezond lijf inspuiten met giftige middelen, in de hoop er iets positiefs mee te bereiken, en geen schade aan het lijf aan te brengen. Er is ons lang verteld dat dit principe zo werkt, maar bewijs ervan ontbreekt.” (Dom Beau)

Ook daarin zit een kern van waarheid: vaccineren is, daarover zullen we het eens zijn, het opwekken van een mini-infectie, om het geheugen van het immuunsysteem te trainen.

Wat echter pertinent níét klopt, is dat ‘het bewijs ontbreekt’ dat vaccins werken. Dat is een klassieker uit het antivax-repertoire die voortborduurt op het feit dat boosters en sommige nieuwe vaccins doorgaans niet meer tegen een placebo worden getest, maar tegen een bestaand vaccin. Dat is logisch: als er al een vaccin tegen een bepaalde infectieziekte beschikbaar is, zou het onethisch zijn een groep slechts een placebo te geven.

In werkelijkheid worden volledig nieuwe vaccins echter wel degelijk dubbelblind getest tegen een placebo. Dat gebeurde óók bij de covidprikken.

“De vaccins zijn in recordtijd door de test gehaald. Per definitie is het dus onmogelijk om lange termijn effecten vast te stellen. Die hebben we dus maar aan ons voorbij laten gaan.” (Cees Mul)

Ten dele is dat uiteraard waar. De vaccins kwamen sneller door de procedures, overigens niet omdat de procedures werden ingekort, maar omdat er (a) volop patiënten waren om op te testen, (b) er tests werden samengevoegd en (c) iedereen met spoed op zoek was naar vaccins. De covidvaccins zijn zodoende ook het tot nadenken stemmende bewijs dat er best veel mogelijk is, als iedereen de schouders eronder zet.

Maar de langetermijneffecten dan? Vaccinologen redeneren op dit punt dat vaccins alleen bijwerkingen hebben op korte termijn, direct na de prik. Dat is ergens logisch. Bij medicijnen met langetermijneffecten gaat het in de regel om langdurig gebruikte middelen, die kunnen gaan stapelen in het lichaam.

Bij vaccinatie hoef je zoiets niet te verwachten. De bijwerking is er meteen (zoals armpijn, maar ook trombose na AstraZeneca), óf niet, nemen vaccinologen aan. Wat er na langere tijd wél soms aan het licht komt, zijn bijwerkingen die dermate zeldzaam zijn dat er eerst heel veel inentingen nodig zijn om ze op te merken. Een bijwerking zoals myocarditis (20 tot 40 keer per miljoen prikken, afhankelijk van leeftijd en soort vaccin) vind je niet al na ‘slechts’ tienduizenden prikken.

Toch ben ik het in de kern met Cees’ twijfel eens. Principieel uitsluiten kun je een bijwerking op lange termijn niet. Ook om díé reden is keuzevrijheid om wel of niet te prikken, in mijn optiek, zo belangrijk. En is het een misstand dat mensen met heel normale, begrijpelijke zorgen over het vaccin werden weggezet als ‘wappies’ of onverantwoordelijke idioten.

$

Goed, terug naar de stelling die op deze site domineert: dat de covidvaccins veel schade hebben aangericht en dat nog steeds doen, in termen van oversterfte, hartziektes of andere ernstige aandoeningen.

Zou het echt? Zou zoiets denkbaar zijn?

Op dit punt zie ik jullie (en de, vaak politiek gemotiveerde, buitenlandse aanhangers van die gedachte) voortdurend dezelfde fout maken: jullie gaan op ‘fishing expedition’, op jacht naar ongewone patronen. En in de honderden statistieken van honderden landen is altijd wel iets te vinden wat verdacht oploopt.

Zeker als je, zoals Herman doet, de definities wat bijstelt (aannemen dat er na oversterfte eigenlijk ondersterfte zou moeten volgen en die meetellen als éxtra oversterfte, bijvoorbeeld).

Het is wetenschappelijk denken op zijn kop: niet proberen hypotheses te weerleggen, maar juist op zoek gaan naar bewijs vóór je hypothese – en eventueel tegenbewijs juist wegredeneren.

Bedenk daarbij, dat de voorspellingen die de coronasceptische beweging eerder deed, NIET ZIJN UITGEKOMEN. Na de eerste golf was corona niet voorbij, zoals destijds volop werd beweerd – er kwam een tweede golf, een derde, en een vierde. De coronaperiode was niet het begin van permanente QR-codes, zoals velen beweerden – de maatregelen werden afgeschaald.

De mRNA-vaccins gaven geen massale uitbraak van auto-immuunziektes, zoals Theo Schetters voorspelde; mensen vallen niet massaal dood neer op straat; er zijn niet op grote schaal bloedstolsels ontdekt; er is geen internationale verhoging van het aantal plotse hartstilstanden; en er worden niet meer of ergere kankers vastgesteld dan voorheen.

O, en de vermeende slachtingen in verzorgingshuizen na de vaccinatiecampagne? Elke keer als ik zo’n gerucht hoorde, ging ik er achteraan: breng me eens in contact met het verzorgingshuis in kwestie, desnoods op achtergrondbasis? Maar steeds bleken de verzorgingshuizen in kwestie niet te bestaan, ook niet na grondig zoeken.

$

Ik weet wel wat mij persoonlijk overtuigt dat er niet zoiets is als een massale ‘vaccinatieschade’.

Als dat zo was, zou je meer sterfte zien in de best gevaccineerde landen (hallo Zweden!) dan in slecht gevaccineerde landen zoals Roemenië of Slowakije. En bij elke vaccinatieronde zouden de ziekenhuizen volstromen, met mensen die het nét overleefden.

Élke bewering dat vaccins stiekem toch zeer schadelijk zijn, zal dan ook ten minste déze vijf vragen moeten beantwoorden:

1. Wat doen de vele, gedegen, peer reviewed, gepubliceerde studies die vaststellen dat er géén noemenswaardige vaccingerelateerde sterfte of ziektelast is precies verkeerd? Zoals deze, deze of deze?

2. Zoals John Ioannidis liet zien, correleert de oversterfte per land met de sociaal-economische verschillen in dat land, en niet met hoeveel vaccins er werden gegeven. Waarom niet?

3. Als vaccins massale gezondheidsschade aanbrengen, wélke dan? En waarom zien we het niet structureel terug in de reguliere statistieken van kanker en hart- en vaatziekten van alle landen waar de vaccins op grote schaal zijn ingezet?

4. Waarom zouden controlerende instanties zoals het Lareb, die zelfs de zeldzame bijwerking myocarditis vond (incidentie: ca. 20-40 op 1 miljoen), zo’n bijwerking niet vinden?

5. Waarom zouden goed ingevoerde journalisten zoals ikzelf, met talloze bronnen en vertrouwelijke en persoonlijke connecties met wetenschappers, nooit horen over de ijselijke misstand die hier kennelijk onder de pet wordt gehouden? Waarom gaat het hier niet over op de congressen en symposia?

Mochten jullie hierop antwoord hebben: ik hoor het graag.

$

Zo kom ik aan het einde van deze (veel te lange) reactie.

Natuurlijk: je kunt ervan uitgaan dat alle artsen en universiteiten ter wereld onder één hoedje spelen met elkaar en met de industrie, dat alle controlerende instanties en waakhonden zich hebben laten omkopen, en dat vakjournalisten zoals ikzelf massaal wegkijken of simpelweg te dom zijn om het te snappen of te lui om het op te schrijven.

Dat jullie hier iets zien wat álle ter zake kundige wetenschappers, beroepsverenigingen, academische genootschappen en RIVM’s van de wereld volledig hebben gemist.

Maar heren: ik zou er niet te hard op rekenen.